|
زندهء جاويد
( از مجموعه اشعار ِ " آخرين همسفر " ، تهران ،
1344
)
در
برگ ريز ِ شوم ِ خزان
به ترانه سبز ِ بهار مي انديشم .
در سوگ ِ سرد ِ باد
به سرود ِ شاد ِ شاليزار مي انديشم .
در انجماد ِ سکوت
انعقاد ِ نطفهء
خروش را مي نگرم .
در زير ِ خاکستر ِ ياس
آتش ِ سوزاننده اميد را مي نگرم .
در زمزمه شوم ِ قاري ِ پير
سنفوني ِ شاد ِ مولود را مي شنوم .
گرچه ذره ذره مرده ام
و با پاي ِ خوبش لحظه بلحظه بسوي ِ مرگ شتافته ام
اما هرگز خبر ِ دروغين ِ مرگ ِ ترا باور نکرده ام
زبرا به زنده بودن ِ تو
زيرا به زنده ماندن ِ تو
اعتقاد داشته ام .
براي ِ تو شعر گفته ام .
به اميد ِ تو زيسته ام
به تو مي انديشم
ترا مي نگرم
صدايت را مي شنوم
اي زندهء
جاويد !
تهران 30 - 11
- 42
|
اشعار 
