|
زايشِ مان ، انسانيتِ مان ؛ و نه اصل و نسبِ مان ! |
||
|
توضيحا بگويم : قصدِ من ، نشرِ نوشته هايِ فريدون است و نه « تبليغ » برايِ اين و آن سازمان و تشکيلاتي - که سالهايِ سالست که وجودِ خارجي ندارند و گناهِ من نيست که نوشته هايِ فريدون در اين نشريات آمده اند ؛ او به راهِ خود مي رفت و منهم به راهِ خودم و هميشه و در همهء موارد با هم موافق نبوديم . به نظرم ، هنوز هم ، امروز ، خواندنِ نوشته هايش عبرت انگيزست و قابلِ استفاده . آراد (م.) ايل بيگي برچيده هائي از كتاب :
در زير ، ابتدا برچيده ها ئي از كتابِ شمشير ِ چوبين مبارزه مي آورم و پس آنگاه شعاري از من كه در ابتدايِ كتاب آمده است . تنها لازمست كه توضيحي بدهم : هر آنچه در شعارِ زير آمده است ، امروز هم قبول دارم ، به جزء آنجا كه مي گويم . " 15 خرداد / با نام ِ پانزده هزار شهيد در تاريخ ثبت شد " . گويا رسم ِ آن روزگار بود كه همه چيز را گنده مي بايست كرد – امروز هم ؟ در آن زمان ، كنفدراسيون – و به طبع آن ، روزنامه هاي خارجي و جوامعِ حقوقِ بشري - ، سخن از صد هزار زنداني سياسي در ايران مي دادند ، اما امروز همان زندانيانِ سياسيِ سابق ( كه با تعداي از انها صحبت كرده ام ) ، مي گويند كه 5 يا 6 هزار نفري بيشتر نبودند – و بهمين خاطر اين قسمت را در زير قرمز كرده ام و در مابقي دست نبرده ام . به جراُت مي توانم به گويم كه درآنزمان از اندركساني بوديم كه حنجره مان را تا آنجا كه مي توانستيم پاره مي كرديم كه بابا داريد خودرا از صخره با سرعتِ وحشتناك به تهِ دره مي اندازيد - اما كو گوشِ شنوا ؟ بايد گفت كه دم و دستگاه نداشتيم و با دم و دستگاه داراني كه تماس داشتيم ، موضع گيريِ مانرا خيانت به انقلاب و بويژه به رهبرِ انقلاب مي دانستند . ما از رويِ علمِ غيب آن حرف ها را نمي زديم ؛ نوشته هايِ امام و ديگر مذهبيونِ سرشناس را از سالهايِ قبل دنبال مي كرديم و مي ديديم آيندهُ امروزي را در نوشتهِ هايشان . 17 مردادِ 81 ) آراد - م . ) ايل بيگي برچيده هائي از كتاب : شمشيرِ چوبين مبارزه
قسمتِ
اول ِ پيشگفتار در اوايلِ مهر ماه
1357
و قسمتِ دوم در ديماهِ 1356
نوشته شده اند .
( زير نويس ِ ص 11 ) .
بر خلافِ آنچه [ كه ] ممكنست تصور شود و يا عدهميخواهند بما بقبولانند ، موضعِ ضدِ علميِ اسلام بهيچوجه كمتر از مذاهب * [... ] ديگر ِنيست ( پيداست كه هر چيز ضدِ علمي ، ارتجاعيست ) . درزمانيكه مذاهبِ ديگر حتي در كشورهايِ بورژوائي ، اسلحهء خودرا غلاف كرده اند ، شمشيرِ اسلام همچنان با قدرت و پشتكارِ تمامي ناپذير برسرِ كمونيسم و "ماده گرايان " فرود مي آيد [...] ماهرقدر از درِِ صلح درآئيم و هرقدر به سازش تن دردهيم ذره اي از قاطعيتِ متوليانِ مذهب در مبارزه باكمونيسم نخواهيم كاست. ( زيرنويس ِ ص 19 ) .
جناحِ " راديكال " مذهبی [ ... ] فلسفهء علميِ جالبي داردكه مي توان بشرحِ زبر فرموله اش كرد اگر بشود قوانينِ تكاملِ جامعه را منكر شد ( كه ما ميشويم ) و اگر بشود ( انشاء الله ) چرخِ تاريخ را چهارده قرن به عقب برگرداند واكر امپرياليسم ( باميد خدايا يا وسوسهء شيطان ) مغزِخر خورده باشد ، روياي سيدجمال الدين را به ابعاد كوچك تر متحقق خواهيم كرد ( گذشت زمان و واقع بينيِ سياسي ، ميزان توقعات را اجبارا پائين آورده و بجايِ اتحادِ حكومتهايِ اسلامي به استقرارِ حكومتِ اسلامي در يك كشور ، فعلا اكتفا’ مي شود) . جناحِ " راديكالِ " مذهبي ، لااقل از نظرِ تاكتيكي ، باجناح " ميانه" اختلافِ عميق دارد . جناحِ "راديكال " باقانونِ اساسيِ فعليِ ايران مخالف است ( البته اين را هنوز صريحا نمي گويد ) و قانونِ اساسيِ حكومتِ اسلامي ، قرآن است . اين جناحِ مذهبي خواستارِ سرنگوني خاندانِ پهلوي ( و هرنوع رژيمِ سلطنتي ) است . اين جناح ، علي رغم عبارت پردازيهايِ بظاهر راديكال و انقلابي اش ، براي طبقهء كارگر و ساير زحمتكشان – در صورتيكه برنامه هايش امكان پيداكند كه درسطحِ جامعه فعليت يابد – آنچنان خطرناك خواهد بود كه مي تواند مبارزاتِ رهائي بخش طبقاتي شانرا سركوب كند . بگمانِ ما پاره أي از ماركسيست ها ميزانِ عظمتِ خطر را چنانكه بايد و شايد حس و درك نكرده اند . بسياري از نيروهايِ دموكرات و آزاديخواه متوجه نيستند كه ضديتِ اين جناح با قانونِ اساسي و رژيمِ سلطنتي نه از يك موضعِ انقلابي ، بلكه از يك موضعِ فوقِ ارتجاعي است . ( صص39-40 ) اگر در دههء دوم شهريور ماه * 1357، اين جناح ، بفرضِ محال ، بقدرت ميرسيد ، زندانها وشكنجه گاهها مجددا از كمونيستها پر ميشد و صحنه هايِ شلاق زني از زندانها به خيابانها كشانده ميشد . اين جناح پس از استقرار و استحكامِ پايه هايِ قدرتش سرنوشتي براي زحمتكشان تدارك ميديد كه اگرنه بدتر ، بهتر از وضعيتي كه قدرت حاكمِ امروز برايشان فراهم كرده است نمي بود [ ...] در انوقت اگر اين جناح به قدرت مي رسيد ، سرمستيِ پيروزي بر رژيمِ منفورِ پهلوي چند صباحي سايه بر ماهيتِِ واقعي آن مي انداخت . بيداري از يك روياي شيرين ( برايِ تمامِ كساني كه فريبِ ظاهرِ " راديكال " و انقلابيِ " شعارهاي اين جناح را خورده بودند ) البته فرا ميرسد و خيلي هم زود فرا ميرسد و شايد خيلي دير . يك بيداريِ دردناك . ( صص 40-41 ) * جناحِ " راديكال" بويژه در شهريور ماه 57 خيال ميكرد كه با تسخيرِ قدرت يك گام بيشتر فاصله ندارد و از اين نطر بي واهمه شروع كرده بود به چنگ و دندان نشان دادن (…) چند نمونه از اينها : بيرون كردن نيروهايِ چپ ( ونه الزاما كمونيست ) از تطاهرات بدليل ارائهء شعارهايِ غيرمذهبي با اين استدلال كه : اينجا حيطهء قدرت مذهب است و " كمونيستها " حق ابراز وجود ندارند . در جريان تظاهرات ، زنان و دختران آگاه وطن ما براي اينكه حق شركت در تظاهرات را داشته باشند و بتوانندخشم طبقاتي خودرا ( حتي تحت شعارهاي تحميلي ِ مذهبي ها ) فرياد بكشند ، مجبور بودند چادر بسر كنند […] . ( ص 76 ) ما برخلاف كسانيكه بر روي كاغذ ماركسيست اند و نه در تحليل ، تكيه كردن برروي خطراتِ عظيمي كه جناحِ "راديكال" و نه مذهب ( مبارزهء ماركسيستها و طبقه، كارگر بارژيم سرمايه داري وابسته به امپرياليسم ، مبارزهء طيقاتي است و نه مبارزه با مذهب ) براي جنبشِ خلقهايِ ايران دارد را ضربه زدن به جنبشِ توده أي نميدانيم . كاملا برعكس معتقديم كه اگر همين امروز ، در اين لحظاتِ بسيار حساس از تاريخ كشور ما ، برعليه اين جناح موضع نگيريم و ماهيتِ واقعي آنرا افشاء نكنيم به جنبشِ خلق و طبقهء كارگر ضربه زده و به آن خيانت كرده ايم […] بيان ِ حقيقت امروز دشوار است و خيلي ها را شوكه خواهد كرد و حداقل به تاسف وا خواهد داشت و فردا ، هيچ كاري از ارائه " تحليلهاي علمي " و انتقاد از خود ، ساده تر نخواهد بود . ( ص 43 ) . برخورد اين جناح با قانون ِ اساسي ايران بسيار زيركانه است : بي آنكه هيچگاه قانونِ اساسي را تائيد كند ، رژيم را به تخطي و به تجاوز به آن محكوم مي كند . با اينهمه ، ميدانيم كه جناحِ " راديكال " عميقابا قانونِ اساسيِ فعليِ ايران ( و يا با هر قانونِ اساسي ديگر ) مخالف است . قانونِ اساسي "حكومت اسلامي " ، قرآن است […] . ( ص 50 ) الفاظ ارتجاعي ، مترقي ، محافظه كار ، انقلابي ، از جمله الفاظي بشمار ميروند كه درداخل و خارج از كشور بجا وبيجا بكار ميروند كه نه تنها با معانيِ لغوي بلكه با مفاهيم ِ سياسي آنها هيچ ربطي ندارند . مثلا واژهء ارتجاعي غالبا بصورتِ يك نوع دشنام درآمده است ، و غالبا بيمورد بكار ميرود ، مثلا يك فرد يا يك گروه ماركسيستي را كه با نظرمان يكي نيستند ، غالبا " ارتجاعي " ميخوانيم و يا اينكه برعكس ، يك فرد يا يك گروه با يك جهان بيني عقب مانده را "مترقي " و " انقلابي " نام ميدهيم [ … از نظر ما ] يك نظر يا يك عقيده يا يك مسلك وقتي ارتجاعي است كه از هر چيز نو هراس دارد ، دشمنِ پيشرفت و ترقي است ، منكرِ سيرِ تكاملِ جامعه و مخالفِ حركت است . همواره چشم به گذشته دارد ، واپس مانده است و عجيب اينكه به واپس ماندگي خود افتخار مي كند . به آياتِ آسماني و قوانينِ ازلي و ابدي معتقد است . رودخانه نيست كه به دريا ريخته شود ، آب راكد بركه است وبه حوضچه أي دلخوش دارد ( بشرطي كه " كر " باشد ) ( صص 72 – 73 ) ما در اين نوشته ، راديكال را همواره داخل دو گيومه قرار داده ايم ، نه اينكه معتقد نباشيم كه اين جناح ، راديكال ترين يعني راست ترينِ جناحهايِ مذهبي است بلكه از اين بابت كه بسياري در برخورد با اين جناح و استعمال واژهء راديكال در بارهء آن برداشت چپ ميكنند ( دقيقا بمنظور مقابله با اين برداشت غلط است كه ما راديكال را همه جا داخل دو گيومه قرار داده ايم ) . ما عقيده داريم كه اين جناح ، راديكال ترين ( بدون گيومه ) جناح هايِ مذهبي ميباشد ، زيرا بيش از ساير جناح ها باپيشرفت و تكاملِ جامعه دشمني دارد . [...] اين جناح در صحنهء مبارزهء ايران شرايط بسيار حساس و ظريف و دشواري را بوجود آورده است كه اگر كمونيستها و نيروهاي آگاهِ جامعه با هشياري با آن برخورد نكنند ، زيانهاي بسياري ببار خواهد آورد . اين شرايط بسيار حساس و ظريف و دشوار ، دو جنبهء متفاوت دارد : از يكطرف حمايتِ بي قيد وشرط از اين جناح ، كمك به پراكندنِ اين توهم است كه گويا اين جناح مواضعِ انقلابي و يا حداقل مترقي دارد و نتيجه اينكار ، تحميقِ توده ها و خيانت به خلق است ؛ از طرف ديگر ، مثبت ندانستنِ جنبه هائي از مبارزهء ضدِ رژيمي اين جناح – با علم به اهداف و برنامه هايِ فوقِ ارتجاعي آن – و بهره برداري نكردنِ آگاهانه از اين جنبه ها ، چپ روي و بنوعي كمك به ادامهء حيات رژيمِ حاكم است . ( ص 75 ) آنچه عده اي از ماركسيستها را از عده اي ديگر جدا مي كند ، نحوهء برخورد با مذهب است . قائل شدن يا قائل نشدنِ تفاوت بين متوليانِ مذهب و قربانيان مذهب . ما عميقا چنين تفاوتي را قالليم و اين امر براي ما يك تاكتيكِ مبارزه نيست [...] سركوب ، مذهب را نابود نمي كند بلكه از آن بت مي سازد . ( صص 80-81 ) افراد و رهبرانِ " نهضت آزادي " ، به شهادت بارها آزار ديدن و سالها در زندانِ رژيم شاه ماندن [...] ، لاقل در پانزده شانزدهسالهء اخير ، رزمنده ترينِ آن گروهها و افراد [ و ] جرياني مي باشند كه امروزه به دفاع از قانونِ اساسي برخاسته اند [...] ما مهندس بازرگان يا آيت الله طالقاني يا دكتر شيباني را در رديفِ فلان آيت الله كاسه ليس درباري يا فلان روزنامه نويسِ مفلوك ، يا فلان نمايندهء ديروز حزبِ مردم در مجلس ، يا فلان سرهنگِ بازنشسته و تا ديروز گوش بفرمانِ رژيم ، قرار نميدهيم . [...] تا آنجا كه ما اطلاع داريم ، نه مهندس بازرگان و نه رهبران ديگرِ نهضت آزادي نامه اي به شاه و ديگران ننوشته اند . اينهم يك درجه از ارجحيت آنانست نسبت به ديگران . ( صص 84-85 ) گفتند : " از مقالهُ توهين آميز شروع شد " [1] گفتند : " از مقالهُ توهين آميز شروع شد "صدها مقاله در باره يِ اين مقاله يِ توهين آميز نوشتنداما حتي گوشه اي از آن را نيآوردندو من نمي دانم چه توهين هائي شده بود .گفتيم :از مقاله يِ توهين آميز شروع نشداز روزي كه ما كار كرديم و آنها بردند شروع شداز روزي كه ديديم قصر هايشانرا بر رويِ شانه هايمان ساختنداز روزي كه فقر و فلاكت بيداد ميكرداز روزي كه كرايه يِ خانه سر به فلك زداز روزي كه سقفِ اتاقِ سردِمان وادارِمان كرد كه به بيرون بزنيم از روزي كه از ده روانه يِ شهرها شديماز روزي كه سر بر اسفالت خيابانها گذاشتيم و خوابيديماز روزي كه در بدر بدنبالِ كار گشتيم و چيزي گيرِمان نيآمداز روزي كه از هر خانواده يكنفر در تبعيد بوداز روزي كه از هر خانواده يكنفر در زندان بوداز روزي كه از هر خانواده يك نفر را شكنجه دادنداز روزي كه از هر خانواده يك نفر را تير باران كردنداز روزي كه فهميديم ديگر چيزي برايمان باقي نمانده تابرايِ حفظ كردنش قفل بر دهان زنيم و/ زنجير برپا .در ابتدا گفتند بگوئيم : " شاه بايد سلطنت كند ، نه حكومت " "و ما گفتيم : " مرگ بر شاه ! "" مرگ بر خاندانِ منفورِ پهلوي ! " [2] گفتند : كركره يِ مغازه ها را پائين بكشيد و در خانه " متحصن " شويد و ما به خيابانها سرازير شديم و فرياد كشيديم : " زندانيانِ سياسي را آزاد كنيد ! " شريعتمداري گفت : " بايد با حكومت راه آمد " خميني گفت : " شاه بايد برود " و ما عكسِ خميني را رويِ دست بلند كرديم خميني اگر مي كفت : " بايد با حكومت راه آمد " ما عكس ِ اورا پاره مي كرديم .
برما خرده نگيريد كه چرا دنباله رويِ خميني ها ، شريعتمداري ها ، بازرگان ها ، سنجابي ها ، اسكندري ها شده ايم سالهاست كه امكانِ تربيتِ سياسي را از ما گرفته اند رهبرانِ واقعي مانرا " حذف " كرده اند وهرگز نامي از آنها نبردند اگر چه جنبش ها را سركوب كرده اند اما جسته و گريخته - انگار كه از زير ِ دستشان در رفته است ! – نامِ كساني را به عنوانِ " مخالفين "
يواشكي در
گوشمان خواندند بودند – اما بي دردسر – و ما آنچنان از رژيم متنفر بوديم كه دست بدامانِ " مخالفين " شديم .
ارگانِ رژيم : روزنامه ها راديوها تلويزيون ها دستگاههايِ عريض و طويل . ارگانِ " مخالفين " : مسجد ، حسينيه ،تكيه .مخالفينِ واقعي در زندانها بودنددر تبعيدگاهها بودنددر گورستانها بودنددر شكنجه گاهها بودند- راهِ ارتباطِ مارا با آنها بسته بودندو ما روانه يِ مسجدها شديم .
" مخالفين " از مسجد برايِ به سرِ عقل درآوردنِ رژيم استفاده كردندمارا روانه يِ خيابانها كردند و آنگاه كه در زد وبندهايِ سياسيِ شان " پيروزي " هائي بدست آوردند " تندرو " ها مانرا درميدانِ ژاله – ميدانِ شهدا [3]- تنها گذاشتند : - زد وبند هايِ سياسي ِ شان با اين " تندرو " ها به خطر افتاده بود .
15 خردادِ 42 با نامِ پانزده هزار شهيد در تاريخ ثبت شد - آنسان كه 28 مردادِ 32 -و پيشتر از آن انقلابِ مشروطه با هزاران شهيد 3 .
بعد از هر شكست هزاران شهيد بعد از هر شكست سئوالي تازه : " به جستجويِ &# |
